Issue of Essence in Acting on The Axis of Singularity and Community

dc.contributor.authorElçin, Seçil
dc.date.accessioned2025-03-15T05:22:39Z
dc.date.available2025-03-15T05:22:39Z
dc.date.issued2024
dc.departmentBilgi Üniversitesi
dc.description.abstractIn this study, Jean-Luc Nancy’s The Inoperative Community, Maurice Blanchot’s The Unavowable Community, and Giorgio Agamben’s The Coming Community will be examined to discuss the issue of essence shaped around the concepts of singularity and community. If essence is read as an approach attributed to individuals through an appropriation or a definition, including: a quality, an identity, and a belonging that makes one immanent to themselves; this approach constitutes an obstacle to interaction, change, and transformation while restricting the area of community and the acting space in the actor’s relationship with their stage partners. Because the opportunity that includes the potential to carry the actor to the fictional/creative field, in Lacoue-Labarthe’s words, is hidden in the fact that they do not appropriate any quality in their body as their own. In this regard, Ecstasy as a matter of boundary and a state of opening up to what is outside (external) has an important place both for singularities that open up to community and for the actor who finds the opportunity to open up to the creative field together with the other.|Bu çalışmada, Jean-Luc Nancy’nin Esersiz Ortaklık, Maurice Blanchot’nun İtiraf Edilemeyen Cemaat ve Giorgio Agamben’in Gelmekte Olan Ortaklık kitapları merkeze alınarak tekillik ve ortaklık kavramları etrafında şekillenen öz meselesi ve bunun oyunculuk ile ilişkisi tartışılacaktır. Öz, bir mülk ediniş veya bir tanım, bir nitelik, bir kimlik, bir aidiyet üzerinden kişilere atfedilen ve böylelikle onları kendine içkin kılan bir yaklaşımsa, bu yaklaşım, etkileşim, değişim, dönüşüm için engel teşkil etmekte; hem ortaklık alanını hem de oyuncunun sahne partnerleriyle olan ilişkisinde oyun alanını kısıtlamaktadır. Zira oyuncuyu kurmacaya/yaratıcı alana taşıyabilme potansiyeli içeren imkân, Lacoue-Labarthe’ın deyimiyle, bedeninde hiçbir niteliği kendi öz niteliği olarak mülk edinmeyişinde saklıdır. Bir sınır meselesi, bir dışarı (dışarısı) olayı olan ek-stasis ise, hem ortaklığa açılan tekillikler için, hem kendinden başka olan ile, öteki ile birlikte yaratıcı alana açılma imkânı bulan oyuncu için önemli bir yer edinmektedir.
dc.identifier.doi10.26650/jtcd.1459104
dc.identifier.endpage61
dc.identifier.issn1303-8605
dc.identifier.issn2687-4636
dc.identifier.issue38
dc.identifier.startpage51
dc.identifier.urihttps://doi.org/10.26650/jtcd.1459104
dc.identifier.urihttps://hdl.handle.net/11411/9533
dc.language.isotr
dc.publisherIstanbul University
dc.relation.ispartofTiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji Bölümü Dergisi
dc.relation.publicationcategoryMakale - Ulusal Hakemli Dergi - Kurum Öğretim Elemanı
dc.rightsinfo:eu-repo/semantics/openAccess
dc.snmzKA_DergiPark_20250446
dc.subjectEssence
dc.subjectSingularity
dc.subjectCommunity
dc.subjectTheatre
dc.subjectEcstasy
dc.subjectÖz
dc.subjectTekillik
dc.subjectOrtaklık
dc.subjectTiyatro
dc.subjectEk-stasis
dc.titleIssue of Essence in Acting on The Axis of Singularity and Community
dc.title.alternativeTekillik ve Ortaklık Kavramları Ekseninde Oyunculukta Öz Meselesi
dc.typeArticle

Dosyalar