Militarized Dogs in the Late Ottoman Empire

Abstract

The nineteenth century saw a marked increase in the presence of trained dogs in the security apparatus of modern states, such as the army and police. Dogs have performed important tasks in cities, from fighting crime to combat and search and rescue operations in wars. In modern global wars, where large numbers of people and animals were mobilized for the war effort, the use of dogs reached its peak. As an important part of the total mobilization effort, militarized dogs were trained and equipped by combatant armies as auxiliary forces. In cities, dogs became part of the modern police force's fight against crime. This study focuses on the historical background of the employment of trained dogs as auxiliary forces in the Ottoman security apparatus in the late nineteenth century. Although dogs had been a part of the Ottoman army for a long time, a relatively more systematic approach to their training and care was developed in parallel with other global examples in the modern period. During this period, Abdulhamid II's (1876 – 1909) security concerns and interest in militarized dogs played an encouraging role in the employment of trained dogs for security purposes. Drawing on archival documents, the daily press, and popular and professional publications, this study examines the existence and employment of militarized dogs in the late Ottoman Empire.19. yüzyıl eğitimli köpeklerin modern devletlerin ordu ve polis gibi güvenlik aygıtlarındaki varlıklarının gözle görülür artışına tanıklık etti. Köpekler şehirlerde suçla mücadeleden, savaşlarda muhabere ve arama kurtarma operasyonlarına değin önemli görevler yerine getirdiler. Önemli sayıda insan ve hayvanın seferberliğe dâhil edildiği modern küresel savaşlarda köpeklerin istihdamları doruk noktasına ulaştı. Topyekûn seferberlik çabasının önemli bir parçası olan askerileştirilmiş köpekler muharip ordularca yardımcı kuvvetler olarak eğitildi ve donatıldılar. Şehirlerde ise köpekler modern polis kuvvetlerinin suçla mücadelesine katıldılar. Bu çalışma, on dokuzuncu yüzyılın son dönemlerinde eğitimli köpeklerin Osmanlı güvenlik aygıtında yardımcı kuvvetler olarak istihdamlarının tarihsel arka planına odaklanıyor. Köpekler, Osmanlı ordusunun uzun süredir bir parçası olmalarına rağmen, modern dönemde diğer küresel örneklere paralel olarak eğitimleri ve bakımları için nispeten daha sistematik bir yaklaşım geliştirildi. Bu dönemde İkinci Abdülhamid’in (1876 – 1909) güvenlik kaygıları ve askerileştirilmiş köpeklere olan ilgisi eğitimli köpeklerin güvenlik amaçlı istihdamlarında teşvik edici bir rol oynadı. Arşiv belgelerinden, günlük basından ve popüler ve profesyonel yayınlardan yararlanan bu çalışma, son dönem Osmanlı İmparatorluğu’nda askerileştirilmiş köpeklerinin varlıklarını ve istihdamlarını irdeliyor.