Other ways of loving: A queer feminist reading of Je, Tu, Il,Elle and Portrait of a Lady on Fire

Bu tez, lezbiyen sinemanın aşkı queer ve/veya kadın bakışı aracılığıyla nasıl yeniden tasarladığını inceler. Çalışma, aşkı yalnızca bireysel bir duygu olarak değil; cisheteronormativite, patriyarka ve kapitalizm tarafından şekillendirilmiş toplumsal ve politik bir yapı olarak ele alır. Chantal Akerman'ın Je, Tu, Il, Elle (1974) ve Céline Sciamma'nın Portrait of a Lady on Fire (2019) adlı filmlerine odaklanan tez, queer sinemanın "başka türlü sevmek" biçimlerini nasıl hayal ettiğini anlamak üzere metin odaklı bir analiz sunar. Bu filmler, karşılıklılık, birlikte var olma ve sahiplenici olmayan bir mahremiyet üzerinden baskın sinemasal anlatı yapılarına meydan okur. Analiz, lezbiyen sinemanın eril bakışa nasıl direndiğini, bakışı bir tanıma eylemi olarak yeniden tanımladığını ve queer aşkı özgürleştirici ve eşitlikçi bir güç olarak görselleştirmek için sinema dilini nasıl dönüştürdüğünü ortaya koyar. Queer ve feminist film kuramlarını aşk çalışmalarıyla iç içe geçirerek, bu tez aşkın sinemada nasıl farklı şekillerde hayal edilebileceğine dair disiplinlerarası bir anlayışa katkıda bulunur. Sonuç olarak çalışma, queer sinemanın yalnızca alternatif anlatılar sunmakla kalmayıp, aynı zamanda sevmenin ne anlama geldiğini kökten yeniden yapılandırdığını savunur.

This thesis explores how lesbian cinema reimagines the representation of love through the use of queer and/or female gaze. The study portrays love as a socially and politically constructed phenomenon shaped by cisheteronormativity, patriarchy, and capitalism. Rather than viewing love as a purely personal emotion, the thesis treats it as a social and political structure, deeply embedded in systems of power. Focusing on two films, Je, Tu, Il, Elle (1974) by Chantal Akerman and Portrait of a Lady on Fire (2019) by Céline Sciamma, the thesis conducts a close textual analysis to examine how queer cinema creates "other ways of loving." These films challenge dominant cinematic conventions by centering mutuality, reciprocity, and non-possessive intimacy. The analysis highlights how lesbian cinema resists the male gaze, redefines the gaze as an act of recognition, and reconstructs cinematic language to visualize queer love as a liberating and egalitarian force. By intertwining queer and feminist film theories with love studies, the thesis contributes to an interdisciplinary understanding of how love can be imagined differently on screen. Ultimately, the study argues that queer cinema offers not just alternative narratives, but radical reconfigurations of what it means to love.