Anarchism and philosophy

Bu tezde 1950'den sonra kıta felsefesi geleneği içerisinde önemli filozofların "anarşi" kavramı üzerine güçlü bağlanmaları ve çalışmaları olmasına rağmen, neden ve nasıl "anarşizm" kavramını kullanmaktan çekindikleri ve "anarşist" olarak tanınmak istememeleri araştırılmaktadır. Catherine Malabou ve Stop Thief! Anarchism and Philosophy kitabından yola çıkılarak, bu filozoflarda "yönetimsel önyargı", yani "bazıları yönetir, diğerleri yönetilir" ya da "yönetim olmadan yaşam olmaz" diyebileceğimiz bir önyargı sebebiyle politik felsefede anarşizmin benimsenemediği ya da daha önemlisi ilgili fikirlerin geliştirilemediği gösterilmektedir. Bununla beraber felsefenin politika dışındaki alanlarında "yönetimsel önyargı" ya da eş deyişle "arşik-paradigma" bırakılabilmektedir. İlk bölümde Schürmann ve ontolojik anarşi, 2. Bölümde Levinas ve etik olan an-arşi, 3. Bölümde Foucault ve anarkeoloji kavramı ile politik anarşizm ve direnişin iktidara önceliği incelenmektedir. Arche yerine Agon olarak Politika düşüncesi izlenmektedir. Malabou'nun "yönetilemez olan / yönetime yabancı olan" kavramı ile anarşizmi felsefede ve politik felsefede; öyle ki politik olmayan felsefe yoktur; nasıl düşünebileceğimiz araştırılmaktadır.

This thesis investigates why and how, despite the strong engagement with the concept of "anarchy" among significant post-1950 thinkers in the continental philosophical tradition, the term "anarchism" has been largely avoided, and why these thinkers have refrained from identifying themselves as "anarchists." Following Catherine Malabou and her book Stop Thief! Anarchism and Philosophy, the study argues that this reluctance stems from what she identifies as a "governmental prejudice" , a persistent bias encapsulated in the logic of "some rule some are ruled,", "some command, others obey" or "there can be no life without government." This prejudice, it is claimed, has hindered the development of anarchist thought within political philosophy. However, in non-political domains of philosophy, the same "governmental prejudice," or what might also be called the "archic paradigm," can be relinquished. The first chapter explores Reiner Schürmann's ontological anarchy; the second examines Emmanuel Levinas's ethical an-archy; and the third engages with Michel Foucault's anarcheology, focusing on the primacy of resistance over power and the possibility of political anarchism. The study thus follows a trajectory that seeks to think politics not through arche (rule or principle), but through agon (struggle or contestation). Finally, drawing on Malabou's concept of the "non-governable", a mode of life that remains alien to the logic of government, the thesis explores how anarchism might be rethought within philosophy and political philosophy—recognizing that ultimately, there is no philosophy that is not political.