The concept of peasantism in the Early Republican Period and its reflections in the Journal Ülkü

Abstract

Erken Cumhuriyet döneminde köycülük, Türkiye'nin modernleşme paradigması içinde merkezi bir yerde konumlanmış; yalnızca köylünün idealleştirilmiş bir imgesi olarak değil, toplumsal hayatı yeniden örgütlemeyi hedefleyen ideolojik ve pratik bir proje olarak işlemiştir. Bu tez, köycülüğü kavramsal oluşumu ve söylemsel olarak dile getirilişi üzerinden inceler; Halkevlerinin merkez yayını olan Ülkü dergisindeki tartışma ve temsillere, derginin yayımlanma hayatı boyunca (1933–1950) odaklanır. Yöntemsel olarak tez, Ülkü dergisinde yayımlanan metinlerin yakın okumasına ve söylem odaklı analizine dayanır; derginin farklı dönemleri boyunca süreklilikleri ve dönüşümleri izler. Tez, köycülüğün Ülkü sayfalarında nasıl dile getirildiğini, nasıl pekiştirildiğini ve nasıl yeniden kurulduğunu, ayrıca hangi toplumsal ve siyasal problemleri ele almak üzere seferber edildiğini sorgular. Bu sorgulamayı üç odak üzerinden geliştirir: köy; halk, millet, köylü ve köycülük gibi temel kavramların nasıl tanımlandığı ve hangi siyasal tahayyüllerle ilişkilendirildiği; terbiye kavramının pedagojik ve ahlaki bir çerçeve olarak okul ve muallim figürünü toplumsal dönüşümün aracı haline getirme biçimleri; ve köycülüğün iktisadi boyutlarının toprak, üretim ve reform tartışmaları içinde; Köy Enstitüleri ve Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu özelinde nasıl kurulduğu. Böylece tez, kırsala dair idealleştirilmiş bir tasavvur ile kurumsal uygulamanın pratik güçlükleri arasında beliren gerilimleri görünür kılar ve Cumhuriyet'in kırsal toplumu yönetme ve dönüştürme projesinin sınırlarını tartışmaya açar.In the early Republican period, Köycülük (Peasantism) occupied a central place within Türkiye's modernization paradigm, operating not merely as an idealized image of the peasantry but as an ideological and practical project aimed at reorganizing social life. This thesis examines Peasantism through its conceptual formation and discursive articulation by focusing on debates and representations in the Ülkü Journal, the central publication of the Halkevleri (People's Houses), across its publication life (1933–1950). Methodologically, it relies on close reading and discourse-oriented analysis of texts published in the Ülkü Journal, tracing both continuities and shifts across the journal's different series. The thesis asks how Peasantism was articulated, consolidated, and reconfigured in the pages of the Ülkü Journal, and what kinds of social and political problems it was mobilized to address. It develops this inquiry through three focal points: the definitions and political linkages of key concepts such as the village, halk (the people), millet (the nation), köylü (the peasant), and Peasantism; the role of terbiye as a pedagogical and moral framework that positioned the school and the muallim as instruments of social transformation; and the economic and property-related dimensions of Peasantism as they appear in debates on land, production, and reform, particularly around the Village Institutes and the Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu (Land Reform Law). In doing so, the thesis brings into view the tensions that emerge between an idealized rural vision and the practical difficulties of institutional implementation in the Republic's project of governing and transforming rural society.