Discussing normative conceptions on democracy: The case of Kırklareli

Abstract

Demokrasi tüm dünyada gerilemekte olsa da bireylerin demokrasiye olan desteği sabit kalmakta ve hatta artmaktadır. Bu çelişki bize, demokrasinin gerilemesinin bireysel düzeyde nasıl tezahür ettiğini sorgulatmaktadır. Bu çalışmada, siyasette aktif bireylerin demokrasiyi nasıl tanımladıklarına, demokrasiye bağlılıklarına ve iyi işleyen bir demokrasiden ne beklediklerine odaklanıyorum. Kısa dönem etnografi yöntemi ile Türkiye'nin Kırklareli ili Merkez ilçesinde yaşayan ve farklı siyasi partilerde aktif reşit bireylerle derinlemesine mülakatlar yaparak, görüşmecilerin demokrasiyi nasıl kavramsallaştırdıklarını, hikayelerini ve pratiklerini, bu pratiklere ilişkin öznel değerlendirmelerini ve beklentilerini ölçüyorum. İlk olarak, bireylerin demokrasi anlayışlarını, tanımlarını ve normatif kavramsallaştırmalarını inceleyerek, onların demokrasinin hala kasabadaki tek oyun olduğunu düşünüp düşünmediklerini sorguluyorum. İkinci olarak, bireylerin hikayelerine, pratiklerine ve öznel değerlendirmelerine odaklanarak, demokrasiyi nasıl hayata geçirdiklerini veya kasabalarında demokrasi oyununu nasıl oynadıklarını soruyorum. Ardından, iyi işleyen bir demokrasiden ne beklediklerini ve ters dalganın beklentilerini nasıl etkilediğini sorguluyorum. Bu şekilde, onların arzuladıkları ve bekledikleri ile tutumları ve demokrasiyi nasıl hayata geçirdikleri arasındaki benzerlikleri veya farklılıkları görmeye çalışıyorum. Sonuçta, demokrasiye verdikleri destek umut verici olsa da görüşmecilerin demokrasiyi içselleştirmediklerini ve hatta hipokratik ve otoriter bir demokrasi algısına sahip olduklarını iddia ediyorum. Dolayısıyla, bireylerin normatif yargıları demokrasinin kalitesinin göstergesi olduğundan, bu bireylerin demokrasinin kendisi için bir tehdit oluşturduğunu savunuyorum.Democracy has been in constant decline all over the world. However, people's support for democracy remains stable or is even increasing. This paradox urges us to inquire how the global retreat of democracy manifests at the individual level. In this dissertation, I seek to understand the comprehension, commitment, and expectations/aspirations of the people active in politics toward democracy. Using the short-term ethnography method, I ask how they conceptualize democracy, their narratives, practices, subjective evaluations of these practices, and expectations. To do so, I conducted in-depth interviews (IDIs) with people active in different political parties who live in the Merkez district of Kırklareli, Türkiye. First, by examining people's understanding of democracy, their definitions, and normative conceptualizations, I question whether people think that democracy is still the only game in their town. Secondly, I ask how people actualize democracy or play the democracy game in their town, focusing on their stories and practices and normative evaluations of these practices. Then, I inquire about what they expect from a well-functioning democracy and how the current state of the reverse wave affects their expectations. In this way, I demonstrate the divergence between what they intend/expect and their attitudes to/how they actualize democracy. The findings indicate that even if their support for democracy in the Przeworskian sense is hopeful, those self-proclaimed democrats do not internalize democracy and further possess a hypocritical and authoritarian understanding of it. Since politically active people's judgments are indicators of the quality of democracy, a distorted understanding poses a threat to democracy itself.