documenta onbeş, Sanat Kurumları ve Ötesi: İstanbul Odağında Lumbung Pratiğini Düşünmek

Abstract

ÖZET: Bu makale, sanat kurumlarının mevcut yönetim yapılarını, güç dinamiklerini ve toplumla olan etkileşimlerini sorgulayan documenta onbeş’te (documenta fifteen) sunulan lumbung pratiğine odaklanmaktadır. Sanat kurumlarının genellikle hiyerarşik ve merkeziyetçi yapılarla karakterize edildiği bir bağlamda, önerilen lumbung gibi kolektif paylaşım pratikleri, sanat kurumlarının işleyişini daha demokratik ve katılımcı hale getirme potansiyeline sahiptir. Makale, lumbung pratiğinin sanat kurumlarına nasıl yeni bir bakış açısı sunabileceğini ve mevcut güç dinamiklerini nasıl sorgulayabileceğini tartışmaktadır. Bu pratiğin, sanat kurumlarının sürdürülebilirlik modellerini ve kalıcı ilişkileri nasıl geliştirebileceğini ve mevcut kurumsal yapıları nasıl zenginleştirebileceğini ele alır. Makale, İstanbul’un sanat ortamının lumbung pratiği gibi alternatif yaklaşımları dikkate alması gerekliliğini ve bu tür yaklaşımların önemli bir potansiyele sahip olduğuna işaret ederek, bu yaklaşımların sanat kurumlarının geleceğine nasıl etkileri olabileceğini tartışıyor.ABSTRACT: This article focuses on the lumbung practice presented at documenta fifteen, which questions the existing governance structures of art institutions, their power dynamics and their interactions with society. In a context where art institutions are often characterised by hierarchical and centralised structures, collective sharing practices such as lumbung have the potential to make the functioning of art institutions more democratic and participatory. The paper discusses how the practice of lumbung can offer a new perspective on art institutions and challenge existing power dynamics. It considers how this practice can promote models of sustainability and lasting relationships within art institutions and enrich existing institutional structures. The article highlights the necessity for Istanbul’s art scene to consider alternative approaches, such as the practice of lumbung. It is pointed out that such approaches hold considerable potential and the article discusses how these approaches can contribute to the future of art institutions.