Baseline predictors and client's perspectives on non-response in mentalization-based treatment for children

Bu çalışma, semptomatik iyileşme göstermeyen çocukların (yanıt vermeyenler) Mentalizasyon Tabanlı Çocuk Terapisi (MBT-C) sürecindeki durumlarını çok boyutlu olarak incelemeyi amaçlamaktadır. MBT-C, çocukların ve ebeveynlerinin kendi ve başkalarının zihinsel durumlarını anlama (mentalizasyon) ve duygusal düzenleme ve kişilerarası işlevsellik geliştirme kapasitelerini artırmayı amaçlayan psikodinamik tabanlı bir terapi modelidir (Midgley, 2017). Çalışmada kullanılan veriler, MBT-C üzerinde yürütülen ilk randomize kontrollü çalışmadan (RCT) elde edilmiştir (Halfon vd., 2024). 5-12 yaş aralığındaki 86 çocuğa ait bu klinik çalışmadan elde edilen veriler analiz edilmiştir. Bu açıdan çalışma, MBT-C literatüründe terapiye yanıt vermeyen çocuklara (yanıt vermeyenler) odaklanan ilk çalışmalardan biridir. Kantitatif analiz kapsamında, terapiye yanıt verip vermemeleri ile bazı çocuk ve ebeveyn özellikleri arasındaki ilişki lojistik regresyon analizleri ile test edilmiştir. Çocukların deneyimlediği travmatik deneyim sayısı, duygusal düzenleme kapasitesi, adaptif oyun kapasitesi ve ebeveynlerin mentalizasyon kapasitesi ve duygusal düzenleme becerileri bağımsız değişkenler olarak incelenmiştir. Analiz sonucunda, yüksek travma geçmişi ve düşük duygusal düzenleme kapasitesi olan çocukların terapiye yanıt vermeme olasılığının anlamlı derecede daha yüksek olduğu bulunmuştur. Nitel analiz bölümünde, terapi sürecinden fayda görmeyen çocukların ebeveynleri ile yapılan yarı yapılandırılmış görüşmeler tematik analiz yöntemi kullanılarak incelenmiştir. Üç ana tema ortaya çıkmıştır: (1) Terapi Hakkında Olumsuz Duygular ve Düşünceler, (2) Karşılanmayan İhtiyaçlar ve Beklentiler, (3) Ebeveyn Kazanımları. Bu temalar, bazı çocukların daha uzun, daha yapılandırılmış veya daha açık terapötik süreçlere ihtiyaç duyduğunu ortaya koymuştur. Bu çalışma, MBT-C'nin etkinliğini artırmak için her çocuğun bireysel ihtiyaçlarına uygun uyarlamalar yapmanın önemini vurgulamaktadır. Ayrıca, yalnızca sayısal çıktıları değil, aynı zamanda süreçle ilgili öznel deneyimleri de dahil ederek, terapiye neden yanıt alınamadığını anlamaya katkıda bulunmaktadır. MBT-C'nin standart protokollerinin her çocuk için yeterli olmayabileceği ve bazı çocukların farklı yapılara ihtiyaç duyabileceği düşünülmüştür. Duygusal düzenleme güçlüğü ve yüksek travma öyküsü olan çocuklar için terapinin faydaları hakkında net bir sonuca varmak mümkün olmasa da, bu çocukların daha detaylı araştırılması gerekmektedir. Ayrıca, bu çalışma MBT-C'de yanıtsızlık kavramını sistematik olarak ele alan ilk çalışmalardan biri olup, literatürdeki benzersiz bir boşluğu doldurmuş ve müdahalelerin nasıl daha etkili hale getirilebileceği hakkında önemli ipuçları sağlamıştır. Bulgular hem klinik uygulama hem de gelecekteki araştırmalar için önemli yönlendirmeler sağlamaktadır.

This study aims to examine the status of children who do not show symptomatic improvement (non-responders) in a multidimensional manner during the Mentalization-Based Child Therapy (MBT-C) process. MBT-C is a psychodynamic-based therapy model aimed at increasing the capacity of children and their parents to understand their own and others' mental states (mentalization) and to develop emotional regulation and interpersonal functioning (Midgley, 2017). The data used in the study were obtained from the first randomized controlled trial (RCT) conducted on MBT-C (Halfon et al., 2024). The data obtained from this clinical study belonging to 86 children between the ages of 5-12 were analyzed. In this respect, the study is one of the first studies in the MBT-C literature focusing on children who do not respond to therapy (non-responders). Within the scope of the quantitative analysis, the relationship between whether or not they respond to therapy and some child and parent characteristics was tested with logistic regression analyses. The number of traumatic experiences experienced by children, emotional regulation capacity, adaptive play capacity, and mentalization capacity and emotional regulation skills of parents were examined as independent variables. As a result of the analysis, it was found that children with high trauma history and low emotional regulation capacity were significantly more likely to not respond to therapy. In the qualitative analysis section, semi-structured interviews with parents of children who did not benefit from the therapy process were examined using thematic analysis method. Three main themes emerged: (1) Negative Feelings and Thoughts About Therapy, (2) Unmet Needs and Expectations, (3) Parental Gains. These themes revealed that some children needed longer, more structured, or more explicit therapeutic processes. This study emphasizes the importance of making adaptations appropriate to each child's individual needs in order to increase the effectiveness of MBT-C. In addition, by including not only numerical outcomes but also subjective experiences about the process, it contributes to the understanding of why there is no response to therapy. It was thought that the standard protocols of MBT-C may not be sufficient for every child and that some children may need different structures. Although it is not possible to make a clear conclusion about the benefits of therapy for children with emotional regulation difficulties and high trauma history, it is necessary to investigate these children in more detail. In addition, this study is one of the first to systematically address the concept of non-response in MBT-C, filling a unique gap in the literature and providing important clues about how interventions can be made more effective. The findings provide important directions for both clinical practice and future research.