Composing the narrative: Music as a narrative device in Federico Fellini's films

Müzik, Federico Fellini'nin sinemasında o kadar merkezi bir yer tutar ki, onun filmlerini bir müzik parçası gibi "bestelendiğini" söyleyebiliriz. Müziği ikincil veya destekleyici bir unsur olarak değil, temaları oluşturmak, karakterleri betimlemek ve anlatıyı yapılandırmak için aktif bir araç olarak kullanır. Bu nedene Fellini'nin sineması sadece görsel bir deneyim değil, aynı zamanda işitsel bir eserdir. Filmlerinde müzik anlatının merkezinde yer alan bir karakterdir, hatta bazen anlatıcının kendisi haline gelir. Fellini ve bestekar Nino Rota arasındaki yaratıcı işbirliği, yönetmenin imgelemini ve duygusal derinliğini müzik aracılığıyla ifade eden benzersiz bir film tarzının ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bu araştırma, Fellini'nin müziği sözsüz bir iletişim kurmak, hikayenin akışını şekillendirmek, karakterlerin iç dünyalarını ortaya çıkarmak ve duygusal dönüşümlerini vurgulamak için nasıl bir araç olarak kullandığını incelemektedir. Bu çalışma, Fellini'nin kariyerinin farklı dönemlerini temsil eden La Strada (1954), Cabiria'nın Geceleri (1957) ve La Dolce Vita (1960) filmlerinde müziğin tematik ve anlatıdaki rolünü sahne sahne ayrıntılı bir şekilde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Analiz, müziğin sahnedeki anlatıya nasıl eşlik ettiğine, karakterlerin iç dünyasını nasıl yansıttığına ve tematik yapıların oluşumuna nasıl katkıda bulunduğuna odaklanmaktadır. Müziğin ritmi, tonu, melodik yapısı ile her sahnedeki görsel ve anlatı unsurları arasındaki ilişki ayrıntılı olarak incelenecektir. Bu üç film, hem müzikal hem de yapısal açıdan yönetmenin film kariyerinde dönüm noktaları olması nedeniyle özenle seçilmiştir. Fellini, Yeni Gerçekçiliğin sınırlarını zorladığı gibi, klasik Hollywood sinemasında müzik kullanımının da ötesine geçmiştir. Bu tez, Fellini'nin sinemasını şiirsel ve öznel bir anlatı yolculuğuna nasıl dönüştürdüğünü analiz edecektir. Fellini, müzik aracılığıyla görüntülerin ve kelimelerin arasında gizli olan anlamları ortaya çıkarır; müziği, karakterlerin sessizliklerine ses vermek için kullanır. Bu nedenle, Fellini'nin sineması sadece kamera ile çekilmiş bir sanat formu değil, aynı zamanda bestelenmiş bir sanat haline gelir.

Music is so central to Federico Fellini's cinema that we can say he "composes" his films like a musical piece. Rather than treating music as a secondary or supportive element, he uses it as an active agent in building themes, portraying characters and structuring the narrative. Therefore, Fellini's cinema is not only a visual experience, but also an auditory masterpiece. In his films, music is a character at the heart of the narrative, sometimes even becoming the narrator itself. The creative collaboration between Fellini and composer Nino Rota enables a unique film style that expresses the director's imagery and emotional depth through music. This research aims to investigate how Fellini uses music as a device to create non-verbal communication, shape the flow of the story, and reveal the inner worlds of the characters and mark their emotional transformation. This study aims to provide a detailed scene-by-scene analysis of the thematic and narrative role of music in Fellini's films La Strada (1954), The Nights of Cabiria (1957), and La Dolce Vita (1960), which represent different periods of Fellini's career. The analysis focuses on how music accompanies the narrative on scene and how it contributes to the construction of thematic structures. The relationship between the rhythm, tone, melodic structure of the music, and the visual and narrative elements in each scene will be explored in detail. These three films have been carefully chosen as they mark turning points in the director's film career in both musical and structural terms. Fellini goes beyond the usage of music in classical Hollywood cinema, just as he has pushed the boundaries of Neorealism. This thesis will analyze how Fellini evolves his cinema into a poetic and subjective narrative journey. Fellini releases the meaning embedded between images and words though music; he uses music to give voice to the character's silences. Therefore, Fellini's cinema becomes not only an art form filmed with camera, but also a composed art.