Echoes of the underground: The role of music and sound in Jim Jarmusch's cinema

Bu tezde, belirlenen teorik çerçeve içerisinde, bağımsız Amerikan sinemasının en etkili isimlerinden biri olan Jim Jarmusch'un sinemasında müzik ve ses ögelerinin kullanımı incelenmiştir. Çalışmanın özü, hikaye anlatımı ve görselleri destekleyen ikincil unsurlar olarak görülmekten ziyade, müzik ve sesin anlatı ve atmosferik yapı ile karakterlerin iç dünyasını yansıtan Jarmusch sinemasına özgün ayırt edici işlevleridir. Jim Jarmusch'un üç filmi; Stranger than Paradise (1984), Night on Earth (1991) ve Only Lovers Left Alive (2013) David Bordwell'in bilişsel kuramının ana yaklaşım olarak yer aldığı teorik çerçeve kapsamında araştırılmak için seçilmiştir. Geleneksel diegetic ve non-diegetic kavramlar yerine pit ve screen müzik gibi yenilikçi kavramları öneren Michel Chion'un film çalışmalarındaki ses kuramı ise özellikle Jim Jarmusch sinemasındaki akışkan müzik ve ses kullanımını daha iyi anlamak için bu teorik çerçeveye tamamlayıcı yaklaşım olarak dahil edilmiştir. Filme özel bestelenmiş orijinal parçalar ve önceden var olanlar dahil olmak üzere üç filmin müziği her iki teorinin metadoloji bölümünde açıklanan belirli kavramların ışığında, bu film müziklerinin izleyicinin hikayeyi tamamlamak üzere izleme deneyimini nasıl yönlendirmiş olabileceğini, hikaye anlatımında nasıl örüntüler oluşturduğunu ve bunların neye işaret edebileceğini, müzikal niteliklerinin izleyicinin algısını nasıl yönlendirebileceğini anlamak amacıyla analiz edilmiştir.

In this thesis, the use of music and sound in the cinema of Jim Jarmusch, who is one of the most influential names in American independent filmmaking, is examined within the chosen theoretical framework. The core of this research will be the distinctive functions of music and sound in his cinema that guide the narrative and atmospheric structure and reveal the inner world of characters rather than being considered as secondary elements endorsing the storytelling and images. The three films by Jim Jarmusch; Stranger Than Paradise (1984), Night on Earth (1991) and Only Lovers Left Alive (2013) are chosen to be studied within the theoretical framework consisting of David Bordwell's cognitive theory as the main approach. Michel Chion's sound theory in film studies is included as the complementary approach which offers reformist notions such as pit and screen music instead of traditional diegetic and nondiegetic concepts especially for a better understand of the fluid use of music and sound in Jim Jarmusch's cinema. The musical scores of the three films including their original soundtracks and pre-existing pieces are analyzed in the light of both theories' notions which are explained in the methodology chapter for the purpose of comprehending how they cue the spectator's viewing experience to accomplish the story, how they structure patterns in the storytelling, and what they indicate as to how their musical qualities guide the spectator's perception.