İFANIN ALACAKLI YÜZÜNDEN İMKANSIZLAŞMASI

Abstract

Hukukumuzda ifa imkansızlığının alacaklıdan kaynaklandığı durumlarda bu durumun sonuçlarının ne olacağı konusunda açık bir düzenlemeye yer verilmiş değildir. Bu nedenle doktrinde bugün için hakim görüş, ifa imkansızlığından alacaklının sorumlu olduğu hallere ilişkin olarak kanunda bir boşluğun bulunduğunu kabul etmektedir. Oysa, Kanunumuzun 117. maddesinin 2. fıkrasında, bir borcun borçlunun kusuru bulunmaksızın imkansızlaşması halinde, karşılıklı borçların sona ereceğinin açıkça kabul edilmiş olması karşısında, Kanun’un ifadesine açıkça aykırı bir yorumla, karşı edim borcunun varlığının süreceğini kabul etmek isabetli bir tutum değildir. Bu nedenlerle alacaklının, borçlunun borcunun imkansızlaşmasına ve bu şekilde sözleşmenin amacına ulaşmasına engel olan davranışlarını akdin müspet ihlali olarak kabul etmek ve Borçlar Kanunu’nun 96. maddesi gereğince alacaklının sorumlu olacağı sonucuna ulaşmak gerekmektedirThe legal consequences of the supervening impossibility due to the circumstances caused by the obligee are not explicitly regulated under Turkish Law. Therefore, it is accepted by the dominant views in the jurisprudence that there is a legal gap regarding the supervening impossibility due to the circumstances for which obligee is responsible. However, accepting that the counter-performance shall still exist is a contradictory interpretation of the Article 117 paragraph 2 of the Code of Obligations where it is clearly stated that the mutual obligations is deemed to be discharged in case of a supervening impossibility due to the circumstances for which obligor is not responsible. Conclusively, the acts of the obligee which cause the obligations of the obligor to be impossible and therefore the purpose of the contract to be frustrated shall be accepted as the positive breach of contract and the obligee shall be responsible due to the article 96 of the Code of Obligation