Dreaming home in Istanbul: Mourning and identity in the context of migration

Bu tez, İstanbul'daki göçmenlerin—özellikle Küresel Güney'den gelenlerin—göçle ilişkili kayıplarının yasini nasil tuttuklarini ve ırk temelli dışlanma ile simgesel istikrarsızlık koşullarında yeni aidiyet biçimlerini nasıl müzakere ettiklerini araştırmaktadır. Psikanalitik, postkolonyal ve ulusötesi kuramsal çerçevelere dayanarak, bu tez, göçü doğrusal bir geçiş süreci olarak değil; katmanlı bir psişik ve politik süreç olarak kavramsallaştırır. Bu calismada deneyimlerin imgesel, duygusal ve çağrışımsal boyutlarına erişmek için tasarlanmış bir psiko-sosyal yöntem olan Görsel Matris (Visual Matrix, VM) yöntemi kullanilmis ve kolektif bir ortamda yas, bellek ve kimlik temaları araştırılmıştır. VM oturumundan üç birbiriyle ilişkili tematik alan ortaya çıkmıştır: (1) askıda yas, yani suçluluk, utanç ve yanlış tanınma nedeniyle bloke olan yas; (2) geride bırakılanların yasını tutmak: bozulmuş duyusal ritimler, ailevi bağlar ve istikrarsız ulusal imgeler; (3) ırk temelli kısıtlamalar altında kimlik müzakeresi: katılımcıların görünürlük ve meşruiyet rejimlerine taktiksel uyumları. Bulgular, yasın yalnızca içsel çatışmalarla değil, aynı zamanda tanımayı reddeden ve kaybı yas tutulamaz hâle getiren sosyo-politik koşullarla şekillendiğini göstermektedir. Ancak göçmenler sadece kaybın pasif öznesi değildir—İstanbul gibi kentsel mekânları günlük "olma" eylemleriyle yeniden anlamlandırarak simgesel doğaçlamalar yaparlar. Bu çalışma, göçle ilgili literatüre; hayatta kalma mücadelesinin psişik emeğini ve istikrarsızlık ortamında "ev" fikrini hayal edebilmek için gereken simgesel çalışmayı öne çıkararak katkıda bulunmaktadır. Ayrıca, Görsel Matris yöntemini göç yasının ve askıya alınmış aidiyetin dile gelmeyen dokularına erişmede değerli bir araç olarak konumlandırmaktadır. Anahtar kelimeler: Göç; Yas; Irksal Melankoli; Psiko-Sosyal araştırma; Görsel Matris

This thesis explores how migrants in Istanbul—particularly those from the Global South—mourn migration-related losses and negotiate new forms of belonging amid conditions of racialized exclusion and symbolic instability. Drawing on psychoanalytic, postcolonial, and transnational frameworks, it bridges intrapsychic and sociopolitical perspectives to conceptualize migration not as a linear transition but as a layered psychic and political process. Utilizing the Visual Matrix (VM)—a psychosocial method designed to access imagistic, affective, and associative dimensions of experience—this study explores grief, memory, and identity as they emerge in a collective setting. Three interrelated thematic fields emerged from the VM session: (1) mourning in suspension, where grief is blocked by guilt, shame, and misrecognition; (2) mourning what is left behind, including ruptured sensory rhythms, familial ties, and unstable national imaginaries; and (3) identity negotiation under racialized constraint, where participants tactically adapt to shifting regimes of visibility and legitimacy. The findings show that mourning is shaped not only by internal conflicts but by sociopolitical conditions that deny recognition and render loss ungrievable. Migrants, however, are not merely passive subjects of loss—they engage in symbolic improvisation, re-signifying urban spaces like Istanbul through daily acts of becoming. This study contributes to migration scholarship by foregrounding the psychic labor of survival and the symbolic work required to imagine home amid instability. It also positions the Visual Matrix as a valuable method for accessing the unspeakable textures of migratory grief and suspended belonging. Keywords: Migration; Mourning; Racial Melancholia; Psychosocial Research; Visual Matrix