Çizgiyi Kentte Yürüyüşe Çıkarmak: Boğaz(İçi) Günlükleri

Abstract

Türlü biçimlerde ve ritimlerde yolculuk,öteden beri mimarın yetişme sürecininönemli bir parçasıdır. Yolculuk, laboratuvar,sınıf ve stüdyoda süregelen gelenekselpedagojik öğrenme pratiklerini köktendeğiştirir; öğrenmenin, bilgiyi işlemenin,inşa etmenin doğasını fiziksel yerdeğiştirmeyle dönüştürür. Mimariyolculukların kaydı olarak tutulan eskizdefteri, bir çeşit günlük olarak bu konuyutartışmaya açabilecek bir otobiyografikkoleksiyon tanımlar.Yolculuklarla günlükler bir epistemolojikçerçevede incelenirse yaygın iki yaklaşım vedaha az denenmiş üçüncü bir yaklaşım sözkonusudur. İlk yaygın yaklaşım, bir bilendenöğrenmeye dayalıdır. Sonraki ikisi, bireyininisiyatifle başlattığı ve mekansal deneyimleraracılığıyla doğrudan yere temaslaöğrendikleri keşif yolculuklarıdır. İlk keşifyolculuğu daha benimsenmiş, yaygın ikinciyaklaşımdır; yerle daha kararlı, bilinen vetekrar eden bir ilişkiye dayanır. İkinci keşifyolculuğuysa yerle daha otantik ilişki kuranve işbirliği yapan, pek uygulanmamışüçüncü yaklaşımdır. Nesnel rastlantı,bilmeme hali, merak, müsaitlik, aylaklık,yavaşlık, belirsizlik, zevk ve hayal gücüyledinamik, yaratıcı bir pratiktir.Yolculuğu gerekli kılan deneyim merkezliöğrenmenin ilk uygulama alanını mimarlarınkent-içi günlük gezi pratikleri oluşturur.Yürümek, bu deneyimin en temel biçimidir.Yapılı çevre-gündelik hayat arasındakikarmaşık ve biricik ilişkiyi keşfetmek içinüçüncü yaklaşım, çoğul okumaya imkantanıyan potansiyel bir metot sunar. Mimarayürür-çizer, düşünür-gezer rolü atfeder.İstanbul’da daha az pratik edilen esrarlı birmekan olarak Boğaz(içi), bu araştırmanındeneme alanını sunar.