Standardization and its place within 3D digitization of cultural heritage

Dijitalleştirme, bir nesneyi dijital forma dönüştürme eylemi olarak uzun yıllardır kültürel mirasın bir parçasıdır. Bu süreç, ilk olarak iki boyutlu (2B) dijitalleştirme ve ses kayıtlarının dijitalleştirilmesiyle başlamıştır. Ancak, üç boyutlu (3B) dijitalleştirme nispeten daha yeni bir gelişme olarak kabul edilmektedir. 3B dijitalleştirme, kültürel miras koleksiyonlarındaki nesneler için hem deneyimleme hem de koruma açısından farklı kullanım alanları sunmaktadır. Mevcut kültürel miras nesneleri arşivlenebilir, korunabilir, restore edilebilir ve hatta yeniden yapılandırılabilir. Ayrıca bu nesneler yeniden harmanlanarak yeni bağlamlar oluşturulabilir ve onlara yeni anlamlar kazandırılabilir. Bu kadar çok kullanım alanı ve dijitalleştirme teknikleri olmasına rağmen, 3B dijitalleştirme için açıkça tanımlanmış bir standart bulunmamaktadır. Teknolojinin hızlı ilerlemesi, tutarlı bir kalite ve güvenlik önlemlerinin eksikliğine yol açmaktadır. Standartlaştırma durumunu netleştirmek amacıyla, temellendirilmiş teori bu araştırmanın methodolojik yaklaşımı olarak kullanılmıştır. Bu yaklaşım adına veri toplamak için çevrimiçi bir anket hazırlanmış ve katılmayı kabul eden kurumlara gönderilmiştir. Literatür analizi ve temellendirilmiş teoriyle hazırlanan bu anket, tüm kullanım durumları için tek bir standartlaştırma çabasının gerekli olmadığını ortaya koymuştur çünkü her kullanım durumu farklı ihtiyaç ve gereksinimlere sahiptir. Anket, ayrıca her kamuya açık koleksiyonun dijital nesnelerin tek bir versiyonu olmadığını da göstermiştir. Bunun yanı sıra, dijital koleksiyonlara erişim her zaman açık ya da kolay değildir. Bu araştırma, dijital koleksiyonlar, sanal turlar, dijital nesnelerin lisanslanması ve kültürel mirasa erişim ile deneyimleme konularında tartışmalara katkı sağlamaktadır.

Digitization, which is the action of converting something to a digital form, has been a part of cultural heritage for decades beginning with two dimensional (2D) digitization, as well as digitization of audio recordings. However, three dimensional (3D) digitization itself is considered relatively new. 3D digitization brings different use cases, both for experiencing and protecting the objects within cultural heritage collections. It is possible to archive, preserve, restore, even reconstruct and remix the existing cultural heritage objects and create new contexts and attach new life experiences to them. However, with this many use cases and different techniques to digitize objects, there is not a clearly defined standardization of 3D digitization processes. With the addition of fast moving technological advancements throughout the field, a persistent quality and safeguards seem absent. To clarify the status of standardization, grounded theory has been utilized as the methodological approach. In order to collect data for this approach an online survey was created and sent out to the institutions that agreed to participate. Created hand in hand with the literature analysis and grounded theory, the survey revealed that not one standardization attempt is necessary for all the use cases since every use case has different needs and requirements. The survey also revealed that not every public collection is the one and only version of the digital objects, also the access is not always apparent. This research contributes to the discourse of digital collections, possible future virtual tour techniques, licensing of digital objects and accessing as well as experiencing cultural heritage as a human right.