YALNIZLIĞIN NORMALLEŞMESİ: SANAL ORTAMIN UZUN SÜRELİ KULLANIM ETKİLERİNİN İNCELENMESİ

Abstract

COVID-19 pandemisiyle birlikte uygulanan uzun süreli karantina ve kısıtlamalar, bireylerin sanal ortamlarda daha fazla vakit geçirmesine neden olmuş ve bu durum, yalnızlık algılarının yeniden değerlendirilmesini beraberinde getirmiştir. Bu çalışma, özellikle dürtüsel ve kompulsif eğilimler üzerinden, bu değişimin sanal ortamlarda yalnızlığın normalleşmesine işaret edip etmediğini incelemektedir. Nicel yöntemlerin kullanıldığı araştırmada, dürtüsellik, kompulsif internet kullanımı ve yalnızlık arasındaki ilişki, 774 üniversite öğrencisinden toplanan verilerle analiz edilmiştir. Veriler; güvenilirlik testleri, faktör analizi, normallik testi, korelasyon ve MANCOVA analizleriyle değerlendirilmiştir. Bulgular, sanal ortam yalnızlığının cinsiyet, öğrenim alanı, medeni durum ve istihdam durumuna göre anlamlı farklılık gösterdiğini ortaya koymaktadır. Bekâr öğrenciler daha fazla sanal sosyalleşme yaşarken, sosyal bilimler öğrencileri ve işsiz bireyler daha yüksek paylaşım ve güven düzeyleri bildirmiştir. Dürtüsellik ile kompulsif internet kullanımı arasında anlamlı bir ilişki bulunmuş; dikkat dürtüselliği ile zihinsel meşguliyet, kontrol kaybı ve ruh hali düzenleme arasında negatif korelasyon saptanmıştır. Zihinsel meşguliyet tüm yalnızlık boyutlarını etkilerken, ruh hali düzenleme yalnızca sosyalleşmeyi etkilemiştir. Bulgular, bireysel eğilimler, dijital davranışlar ve yalnızlık arasında dijital çağın özgün koşullarına özgü karmaşık bir ilişkiyi gözler önüne sermektedir.