The role of uncertainty in psychotherapy: A qualitative study with early-career therapists

Güncel psikanalitik literatürde belirsizlik, terapötik uygulamanın temel ve dönüştürücü bir boyutu olarak giderek artan bir şekilde kabul görmektedir. Ancak belirsizlikle yüzleşmenin duygusal ve deneyimsel yönleri—özellikle mesleğe yeni başlayan psikoterapistler açısından—henüz yeterince araştırılmamıştır. Bu çalışma, kariyerinin başındaki terapistlerin klinik belirsizliği nasıl anlamlandırdıklarını, bu belirsizliği nasıl deneyimlediklerini ve bu deneyime nasıl tepkiler verdiklerini inceleyerek bu boşluğu doldurmayı amaçladı. Türkiye'de çalışan, bir ila beş yıl arasında klinik deneyime sahip sekiz terapist ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirildi. Veriler tematik analiz yöntemiyle değerlendirildi. Bulgular, katılımcıların belirsizlikle karşılaştıklarında genellikle kaygı yaşadıklarını ve bu durumun netlik ve kontrol ihtiyacını beraberinde getirdiğini ortaya koydu. Bu rahatsızlık hissi, bazen zihinsel olarak geri çekilmelerine ya da dikkatlerini başka yöne kaydırmalarına sebep oldu. Bazı durumlarda, katılımcıların tepkilerinin geçmişlerindeki ilişkisel deneyimlerden ve gelişimsel zorluklardan etkilendiği gözlemlendi. Ayrıca, birçok katılımcı zaman zaman kendilerinden şüphe ettiklerini ve mesleki yeterliliklerini sorguladıklarını ifade etti. Türkiye'nin kendine özgü sosyo-kültürel ve mesleki koşullarının da katılımcıların belirsizlikle ilişkilerini etkilediği görüldü. Bununla birlikte, süpervizyon, meslektaş ilişkileri ve kişisel terapi gibi destekleyici unsurlar sayesinde katılımcılar zamanla belirsizliğe daha rahat tahammül edebilmeye başladıklarını paylaştılar. Kendilerini daha gerçekçi bir yerde konumlandırdıkları, değerlendirme kapasitelerinin arttığı ve kompleks deneyimlere gittikçe daha açık hale geldikleri bir değişim süreci anlattılar. Bu bulgular, belirsizliğin terapist olma yolculuğuna içkin, dönüştürücü ve ilişkisel bir unsur olarak anlaşılmasının önemini vurguladı. Bulguların klinik yansımaları, çalışmanın sınırlılıkları ve gelecekteki araştırmalar için öneriler de ayrıca ele alındı.

Uncertainty has increasingly been recognized as an essential and transformative aspect of therapeutic practice in contemporary psychoanalytic literature. Yet, the emotional and experiential dimensions of engaging with uncertainty—particularly for early-career psychotherapists—remain underexplored. This study aimed to address this gap by examining how novice therapists make sense of, experience, and respond to clinical uncertainty. Eight early-career therapists who had between one to five years of experience in Türkiye participated in semi-structured interviews. Data were analyzed using thematic analysis. Findings revealed a dynamic process in which participants initially encountered uncertainty as a source of anxiety accompanied by a need for clarity and control. At times, this discomfort led them to mentally withdraw or distract themselves. In some cases, their responses appeared to be shaped by past relational experiences and developmental challenges. Moreover, many participants described a feeling of self-doubt and questioned their adequacy. The specific socio-cultural and professional landscape in Türkiye also appeared to shape how participants related to uncertainty. Over time, however, with the support of supervision, peer relationships, and personal therapy, participants shared that they began to develop a greater tolerance for ambiguity. They described a shift toward more realistic self-placement, increased reflective capacity, and a growing openness to complexity. These findings emphasize the value of understanding uncertainty as a formative and relational element woven into the journey of becoming a therapist. Clinical implications of the findings, as well as the study's limitations and suggestions for future research, are discussed. Keywords: Early-career Therapists; Clinical Uncertainty; Self-Doubt; Therapist Development; Tolerance of Uncertainty