From Prometheus to apathy: Evolution of human-nature bond through Techne, and ecological desensitization

Bu tezde, insan-doğa ilişkisinin dönüşümü teknolojik gelişme, felsefi yabancılaşma ve ekolojik kayıtsızlık üzerinden araştırılmaktadır. Antik Yunan'daki mitolojik unsurlardan başlayarak Günther Anders, Kari Norgaard, Herbert Marcuse başta olmak üzere farklı yazarların sosyolojik araştırmalarına eleştirel teorierine dayanan çalışma, ekolojik krizin yalnızca bilimsel veya politik bir sorun olmadığını, aynı zamanda ahlaki ve epistemolojik temelleri bulunduğunu savunur. Tekhn?, Prometheusçu utanç, toplumsal inkar, tek boyutlu düşünce ve teknolojik rasyonalite gibi kavramlar aracılığı ile modern bireyin ekolojik yıkım karşısındaki farkındalığı sorgulanırken etik sorumluluklarına nasıl yabancılaştığı analiz edilmektedir. Araştırma, neoliberal kapitalizmin ve teknolojik rasyonalitenin insan algısını yeniden şekillendirdiğini ve küresel ısınmaya karşı duyarlılığını azalttığını öne sürmektedir. İnkar, yalnızca psikolojik değil, aynı zamanda yapısal bir sorun olarak ele alınmış ve güçlendirilmiş bir kültürel durum olarak nasıl işlediği incelenmiştir. Çalışma, ekolojik yıkım karşısındaki eylemsizliğin üstesinden gelebilmek için radikal bir etik dönüşümün, insan-doğa ilişkisinin yeniden değerlendirilmesinin ve Antropocen'de failliği kolektif olarak yeniden hayal edebilmenin gerekliliği göze çarpmaktadır.

This thesis explores the evolving relationship between humanity and nature through the lens of technological development, philosophical alienation, and ecological indifference. Rooted in mythological reflections from Ancient Greece and expanding through the critical theories of Günther Anders, Kari Norgaard, Herbert Marcuse, and others, the study argues that the ecological crisis is not only a scientific or political problem, but fundamentally a moral and epistemological one. Concepts such as techn?, promethean shame, social denial, technolohical rationality and one-dimensional thought are used to analyze how modern individuals have become alienated from ethical responsibility and ecological awareness in the face of ecological destruction. The research contends that neoliberal capitalism and technological rationality have reshaped human perception, diminishing emotional sensitivity toward global warming. Furthermore, it examines how denial operates not only psychologically, but as a structurally reinforced cultural condition. The work concludes that overcoming ecological inaction requires a radical ethical transformation, a reevaluation of our relationship with nature, and a collective reimagining of agency in the Anthropocene.