Religious elements and motifs in Turkish horror cinema after 2000

Bu çalışma, 2000 sonrası Türkiye'deki korku sinemasının temel özelliklerini, bu sinemada dini motiflerin kullanımını ve dini olmayan unsurlarla birlikte nasıl temsil edildiğini incelemektedir. Büyü (2004), Dabbe (2006), Musallat (2007), Üç Harfliler: Marid (2010) ve Mahlukat (2022) filmleri incelenerek dini ve korku motiflerinin etkileşimi Ferdinand de Saussure'ün göstergebilim teorisi çerçevesinde ele alınmıştır. Araştırma, Türk korku sinemasının İslami inanç sistemi, İslam öncesi gelenekler ve Hollywood korku unsurlarını sentezlediğini ve kendine özgü bir tür oluşturduğunu göstermektedir. Kutsal metinlerden, halk arasında yaygın olan popüler dinden, pagan uygulamalardan ve Hristiyanlıktan kaynaklanan dini motifler, kültürel ve manevi unsurların eklektik bir birleşimini yansıtarak benzersiz anlatılar oluşturmaktadır. Filmlerde ana korku unsuru olarak cin figürü öne çıkmakta ve popüler din ile kitabi din arasındaki etkileşim önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışma, Türk korku sinemasının sosyokültürel ve teolojik boyutlarını vurgulamakta ve farklı dini motiflerin ve geleneklerin entegrasyonu yoluyla oluşturulan özgün anlatıların dinamik yapısını analiz etmektedir. Elde edilen bulgular, 2000 sonrası Türk korku sinemasındaki dini temsilin eklektik yapısını anlamaya önemli katkılar sağlamaktadır.

This study examines the main characteristics of horror cinema in Türkiye after 2000, the use of religious motifs in this cinema and how they are represented together with non-religious elements. Büyü (2004), Dabbe (2006), Musallat (2007), Üç Harfliler: Marid (2010) and Mahlukat (2022), the interaction of religious and horror motifs is analysed within the theory of Ferdinand de Saussure's semiotics. The study shows that Turkish horror cinema synthesises Islamic belief system, pre-Islamic traditions and Hollywood horror elements and creates a unique genre. Religious motifs originating from sacred texts, popular religion, pagan practices and Christianity create unique narratives by reflecting an eclectic combination of cultural and spiritual elements. The figure of the jinn stands out as the main horror element in the films and the interaction between popular religion and scriptural religion has a significant role. This study highlights the sociocultural and theological dimensions of Turkish horror cinema and analyses the dynamic structure of unique narratives created through the integration of different religious motifs and traditions. The findings make significant contributions to understanding the eclectic structure of religious representation in post-2000 Turkish horror cinema.