Editing as narrative strategy in Brian de Palma's crime films

Bu tez, Brian De Palma'nın Femme Fatale (2002), Snake Eyes (1998) ve Blow Out (1981) adlı üç önemli filminde suç anlatılarını inşa etmek ve yönlendirmek için kullandığı kurgusal stratejileri incelemektedir. De Palma'nın, suçun işlenişini anlatının erken safhalarında sunarken, suçun gerekçesi ya da faili gibi kritik bilgileri kurgu aracılığıyla gizleyerek izleyiciyi gerçeği adım adım keşfetmeye davet etme biçimini ele alır. Çalışma, De Palma'nın eserlerini sinematik anlatının daha geniş bağlamı içinde konumlandırarak, kurguyu anlatısal gecikme, gerilim yaratma ve bilgiyle ilişkili katılım aracı olarak nasıl kullandığına odaklanır. Tezin kapsamı, De Palma'nın kurgusal tekniklerinin kapsamlı bir analizini içerir; özellikle bölünmüş ekran (split screen), montaj, bakış açısı manipülasyonu, geçmişe dönme ve ses-görüntü senkronizasyonu gibi unsurlar üzerinde durulmuştur. Amaç, bu tekniklerin yalnızca stilistik tercihler olarak değil, aynı zamanda De Palma'nın anlatı mantığının ayrılmaz parçaları olarak nasıl işlev gördüğünü anlamaktır. Her film sahne sahne ayrıntılı olarak incelenmiş ve suç sineması tarihi ile kurgu kuramı bağlamında değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular, De Palma'nın kurgu stratejilerinin izleyiciyi suçun çözümüne aktif bir katılımcı haline getirdiğini göstermektedir. Filmleri doğrusal olmayan, tekrarlamalı anlatılar kurar; bu da çoklu izleme ve yorumlama eylemleri gerektirir. Bu bağlamda kurgu, hem anlatısal gelişimin hem de tematik derinliğin bir mekanizması haline gelir.

This thesis explores the editorial strategies employed by Brian De Palma to construct and manipulate crime narratives in three of his key films: Femme Fatale (2002), Snake Eyes (1998), and Blow Out (1981). It examines how De Palma presents the commission of a crime early in the narrative but withholds crucial information—such as motive or perpetrator—through editing, thereby inviting the audience to uncover the truth gradually. The study situates De Palma's work within the broader context of cinematic storytelling, focusing on how he uses editing as a tool for narrative delay, suspense, and epistemological engagement. The scope of the study includes a comprehensive analysis of De Palma's editorial techniques, with particular emphasis on split screen, montage, point-of-view manipulation, flashbacks and sound-image synchronization. The objective is to understand how these techniques function not only as stylistic choices but as integral components of De Palma's narrative logic. Each film is analyzed through detailed sceneby-scene breakdowns and is contextualized within the history of crime cinema and editing theory. The findings suggest that De Palma's editing strategies transform the viewer into an active participant in solving the crime. His films construct narratives that are not linear but recursive, requiring multiple acts of viewing and interpretation. Editing, in this context, becomes a mechanism for both narrative development and thematic depth.