The vilification of the opposition through visual content and a humor-oriented magazine: The case of Akbaba between 1945 and 1949 in Türkiye

Abstract

Bu tez, Türkiye'nin 1945 ile 1949 yılları arasındaki çok partili sisteme geçiş sürecinde Akbaba dergisinde yayımlanan karikatürler aracılığıyla siyasi muhalefetin nasıl görsel olarak inşa edildiğini ve gayrimeşrulaştırıldığını incelemektedir. Tez, mizahın yalnızca bir eğlence biçimi olarak değil, aynı zamanda iktidar partisinin söylemini pekiştiren ve siyasi meşruiyete ilişkin toplumsal algıyı şekillendiren ideolojik bir aygıt olarak işlediğini ileri sürmektedir. Nitel bir araştırma tasarımı benimseyen çalışmada, tematik analiz yöntemiyle seçilmiş 40 siyasi karikatür incelenmiştir. Seçim süreci; tematik yoğunluk, temsili çeşitlilik ve tarihsel bağlam açısından gerçekleştirilmiştir. Analiz, tekrar eden görsel motifler, semboller, karakter betimlemeleri ve anlatı yapıları üzerine odaklanmakta ve bu unsurlar dört ana tematik küme etrafında organize edilmektedir. Bulgular, muhalefetin sıklıkla irrasyonel, bölücü, Cumhuriyet değerlerine karşı ve "dış mihraklarla" bağlantılı olarak tasvir edildiğini ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın sunduğu tarihsel temelli ve kavramsal olarak zengin analiz aracılığıyla tez, görsel siyasal iletişim literatürüne katkı sunmakta ve görsel medyanın siyasal meşruiyetin üretimi ve sürdürülmesindeki rolüne ışık tutmaktadır.This thesis investigates how political opposition was visually framed, symbolically constructed, and ultimately delegitimized through cartoons published in Akbaba magazine during Türkiye's transition to a multi-party system between 1945 and 1949. It argues that satire functioned not merely as a form of entertainment but as an ideological apparatus that reinforced the ruling party's discourse and shaped public perception of political legitimacy. Adopting a qualitative research design, the study analyzes 40 selected political cartoons through thematic analysis. The selection was based on thematic intensity, representational diversity, and historical relevance. The analysis focuses on recurring visual motifs, symbols, character portrayals, and narrative structures, which are organized around four main thematic clusters. The findings reveal that opposition was frequently depicted as irrational, divisive, antagonistic to Republican values, and "foreign-affiliated." By highlighting the ideological and symbolic functions of satirical visuals, this thesis contributes to the literature on visual political communication by offering a historically grounded and conceptually rich analysis of how visual media participate in the production and maintenance of political legitimacy.