Çiftçi, AyçaBayram, Rasimcan2026-04-042026-04-042025https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=V-oEQd0LkkqRGCXNzJWCTYdMQVhkaY3NNRp-6-2dGQiGa8YC8E00h91v4qv9rXHFhttps://hdl.handle.net/11411/9943Bu tez, 2010 sonrası Türkiye Sineması'na ait üç filmde nostaljinin değişen temsillerini incelemektedir. Yakın okuma yöntemiyle nostalji, romantize edilmiş bir geçmişe özlemden ziyade, parçalanmış bir ideolojik semptom olarak ele alınmaktadır. Bu bakış açısının önemi, nostaljik filmlerin kırsala restoratif bir dönüşü sahnelediği ve anti-nostaljik filmlerin ise nostalji temsiline hiç yer vermediği Yeni Türkiye Sineması gibi önceki dönemlerle kıyaslandığında ortaya çıkar. Bu bağlamda incelenen üç filmi özgün kılan temel fark, önce nostaljiyi kurmaları ve sahnelemeleri, ardından bu yapının çöküşünü dramatize ederek onun özündeki boşluğu görünür kılma yetisi kazanmalarıdır. Bu çalışma, Emin Alper'in Tepenin Ardı (2012), Esra Saydam ve Nisan Dağ'ın Deniz Seviyesi (2014) ve Tolga Karaçelik'in Kelebekler (2018) filmlerinin yakından metinsel ve biçimsel analizini sunmayı amaçlamaktadır. Ayrıca nostalji, Svetlana Boym, Sigmund Freud, Jacques Lacan, Slavoj ?i?ek ve Todd McGowan'ın çalışmaları doğrultusunda disiplinlerarası bir kuramsal yaklaşımla incelenmektedir. Restoratif ve reflektif nostalji, perde anıları, yas ve melankoli, ideolojik fantezi, bakış (nazar) ve Lacancı film kuramı gibi kavramlar bir araya getirilerek, nostaljinin nasıl bir kayıp, eksiklik ve ideolojik çıkmazın semptomu olarak sinemada ortaya çıktığı açığa çıkarılmaktadır. Bütünlük vaadinde bulunan bir geçmişi yeniden tesis etmek yerine, bu filmler bu fantezinin başarısızlığını sergiler; söz konusu başarısızlığın enkazı ise öznenin bütünlüğe ulaşmanın imkânsızlığıyla yüzleştiği bir mekâna dönüşür.This thesis explores the shifting portrayal of nostalgia in three films of Cinema of Türkiye in the post-2010s. Through a close reading, nostalgia is tackled as a fractured ideological symptom rather than a longing for a romanticized past. Significance of this perspective, comes into play when it is compared to the earlier eras, such as the New Cinema of Türkiye where the nostalgic films staged a restorative return to the rural and the anti-nostalgic films ignored the representation of the notion altogether. The key difference within this context for these three films is that; it first constructs nostalgia and dramatizes its breakdown and thus, gaining the ability to expose the void at its core. This study aims to provide close textual and formal analyses of Emin Alper's Beyond the Hill (2012), Esra Saydam and Nisan Dağ's Across the Sea (2014) and Tolga Karaçelik's Butterflies (2018). Moreover, nostalgia is analyzed through a multidisciplinary theoretical approach; drawing on the works of Svetlana Boym, Sigmund Freud, Jacques Lacan, Slavoj ?i?ek, and Todd McGowan. A combination of concepts such as restorative and reflective nostalgia, screen memories, mourning and melancholia, ideological fantasy, gaze and Lacanian film theory is employed in order to reveal how nostalgia emerges as a cinematic symptom of loss, lack and ideological impasse. Rather than suturing a past which promises wholeness, these films portray the failure of such fantasy; ruins of which becomes a site where the subject confronts the impossibility of achieving wholeness.eninfo:eu-repo/semantics/openAccessSahne ve Görüntü SanatlarıPerforming and Visual ArtsMastere Thesis1001975173