Çayır, KenanAlboshı, Elif Nuran Özgün2026-04-042026-04-042025https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=ftqJzTasnJUH9hg-S5861sCVjNWm9F9FYMLZOzUUcM7Sap79PR3QK_3gqBxDNAMOhttps://hdl.handle.net/11411/9862Bu tez, Suriyeli mültecilerin Türkiye'de gündelik yaşamı nasıl sürdürdüklerini ve hukuki- toplumsal kırılganlık koşullarında nasıl anlamlı aidiyet ve direnç biçimleri geliştirdiklerini incelemektedir. Sosyal sermaye kuramı (Bourdieu, Putnam, Coleman) ile gündelik hayat kuramı (Lefebvre, de Certeau) çerçevesinde şekillenen çalışmada, İstanbul'da yaşayan katılımcılarla Suriyeli Arapçasında gerçekleştirilen 15 derinlemesine yarı yapılandırılmış görüşmeden yararlanılmış; anlatı temelli bir yaklaşım ve yansıtmalı tematik analiz yöntemi uygulanmıştır. Bulgular, mültecilerin yalnızca pasif alıcılar değil; dilsel uyum, dijital araç kullanımı, ritüel devamlılık ve kimlik performansı gibi mikro düzeydeki taktiklerle değişen koşullara aktif biçimde yanıt veren öznel aktörler olduğunu göstermektedir. Sosyal sermaye, geniş aile desteğinin eksikliğinde pratik yardım ile ahlaki emeğin iç içe geçtiği ilişkisel bir kaynak olarak devreye girmektedir. Anlatı ise hem bir direniş hem de görünürlük taktiği olarak katılımcılara acıyı yeniden anlamlandırma ve varlıklarını ifade etme imkânı sunmaktadır. Bu çalışma, Türkiye merkezli göç literatürüne gündelik yaşamın mikropolitikalarını öne çıkararak katkı sağlamakta; sürgün yaşamının yalnızca katlanılan değil, aynı zamanda taktiksel biçimde yeniden kurulan bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır.This thesis explores how Syrian refugees in Türkiye navigate everyday life and build meaningful forms of belonging and resilience under conditions of legal and social precarity. Drawing on a dual theoretical framework—social capital theory (Bourdieu, Putnam, Coleman) and the theory of everyday life (Lefebvre, de Certeau)—the study examines the situated, affective, and strategic ways in which displaced individuals reconstruct coherence amid instability. Based on fifteen in-depth, semi-structured interviews conducted in Syrian Arabic with participants living in İstanbul, the research employs narrative inquiry and reflexive thematic analysis. The findings reveal that refugee agency is not fixed or oppositional but tactically enacted through micro-level practices such as linguistic adjustment, digital navigation, ritual continuity, and selective identity performance. Far from being passive recipients of state hospitality, participants emerge as situated actors who recalibrate visibility, trust, and rhythm to navigate shifting constraints. Social capital, in this context, is mobilized relationally and ethically, blending practical support with moral labor, especially in the absence of extended family networks. Narrative itself functions as a tactic of voice and resistance, allowing participants to reframe suffering and assert presence in a context that often renders them invisible. This research contributes to Türkiye-based migration literature by foregrounding the micropolitics of daily adaptation and bringing empirical data into conversation with core theoretical concepts. It affirms that life in exile is not merely endured, it is tactically remade.eninfo:eu-repo/semantics/openAccessSosyolojiSociologyMastere Thesis1381964331